Ndarja administrative e Shqipërisë ka pësuar ndryshime të vazhdueshme që nga krijimi i shtetit modern, duke pasqyruar modelet politike dhe shkallën e centralizimit të pushtetit. Pas shpalljes së Pavarësisë, Qeveria e Vlorës zbatoi fillimisht një strukturë të trashëguar nga Perandoria Osmane, e cila bazohej në prefektura, nënprefektura dhe krahina. Më pas, Statuti Organik i vitit 1914 parashikoi ndarjen në sanxhaqe, kaza, nahije dhe bashki, ndërsa gjatë periudhës së Mbretërisë u konsolidua përfundimisht modeli i prefekturave, me bashkitë që vepronin kryesisht në qendrat urbane.

Pas vitit 1945, regjimi komunist vendosi një sistem të centralizuar administrativ të përbërë nga rrethet, qytetet dhe fshatrat e bashkuara. Këshillat popullorë të asaj periudhe funksiononin si organe zbatuese të pushtetit qendror pa autonomi financiare apo politike. Me kalimin në sistemin pluralist pas vitit 1990, shteti nisi procesin e decentralizimit. Në vitin 1992 u krijuan 36 rrethe, 44 bashki dhe 313 komuna, ndërsa reforma e vitit 2000 e strukturoi territorin në 12 qarqe, 65 bashki dhe 308 komuna, duke çuar numrin e njësive të nivelit të parë në 373, citon Monitor.

Pavarësisht afërsisë me komunitetin, ky sistem prodhoi fragmentim të lartë financiar dhe administrativ, ku shumë komuna vvisheshin nga varësia e plotë ndaj transfertave qendrore. Për të adresuar këtë problematikë, reforma e vitit 2014 e reduktoi numrin e njësive bazë në 61 bashki, ndërsa ish-komunat u shndërruan në njësi administrative pa personalitet juridik e pa buxhet të pavarur. Megjithëse synohej krijimi i ekonomive të shkallës dhe profesionalizimi i shërbimeve, zbatimi i saj solli sfida në mbulimin e zonave rurale, ndërsa bashkitë e reja përqendruan vëmendjen kryesisht në qendrat urbane.