Debati rreth Reformës së Re Territoriale në Shqipëri ndan dy koncepte themelore mbi funksionimin e pushtetit vendor: propozimin e Partisë Socialiste për tkurrjen e hartës në 46 bashki dhe atë të Partisë Demokratike për zgjerimin në 100 bashki. Dallimi mes dy platformave nuk është thjesht numerik, por përfaqëson dy diagnoza të ndryshme mbi efekte e reformës së vitit 2014 dhe mbi shpërndarjen e kompetencave, financave dhe përfaqësimit demokratik në territor.

Lidhur me vlerësimin e ecurisë së deritanishme, Partia Socialiste e konsideron reformën e vitit 2014 një sukses që kërkon përmirësim përmes përqendrimit të mëtejshëm territorial, me qëllim përshtatjen ndaj ndryshimeve demografike dhe shpopullimit. Nga ana tjetër, Partia Demokratike e cilëson atë model si dështim funksional dhe demokratik, duke argumentuar se zmadhimi i bashkive rriti kostot administrative, dobësoi shërbimet në periferi dhe largoi vendimmarrjen nga komunitetet lokale.

Në aspektin e kapaciteteve dhe zhvillimit, propozimi i shumicës mbështetet te krijimi i njësive më të mëdha për të prodhuar ekonomi shkalle dhe eficiencë administrative. Ndërkohë, opozita propozon një model policentrik të shoqëruar me ndarje të qartë funksionesh, ku shërbimet bazë kryhen pranë qytetarit sipas parimit të subsidiaritetit, ndërsa funksionet me shkallë më të gjerë menaxhohen përmes bashkëpunimit rajonal.