Pavarësisht se reshjet e dendura të nisura në fillim të vitit 2026 i dhanë fund një thatësire shtatëvjeçare, Maroku vazhdon të përballet me një krizë strukturore të ujit. Reshjet e konsiderueshme dhe dëbora në Atlasin e Lartë rritën nivelin e digave në rreth 40 përqind, por njëkohësisht shkaktuan përmbytje dhe rrëshqitje dheu që dëmtuan infrastrukturën rrugore, banesat dhe tokat bujqësore.

Sipas parashikimeve, disponueshmëria e ujit për frymë në vend rrezikon të bjerë nën 500 metra kub në vit deri në vitin 2050, nivel ky që nga Kombet e Bashkuara klasifikohet si mungesë ekstreme. Rritja e popullsisë, kërkesa nga turizmi dhe bujqësia eksportuese, si dhe ndryshimet klimatike e bëjnë të pamjaftueshëm një sezon me reshje mbi mesataren për rikuperimin e rezervave nëntokësore.

Për të përballuar këtë problematikë, qeveria marokene ka hartuar një plan strategjik që synon mbulimin e 60 përqind të nevojave për ujë të pijshëm përmes impianteve të desalinimit të ujit të detit deri në vitin 2030.

Projektet kryesore përfshijnë ngritjen e fabrikës në Casablanca, e cila parashikohet të prodhojë 300 milionë metra kub ujë në vit për 7.5 milionë banorë, duke u shndërruar në fabrikën më të madhe të këtij lloji në Afrikë e furnizuar nga energjia e rinovueshme. Impiante të ngjashme janë planifikuar të ndërtohen edhe në qytete të tjera bregdetare si Agadir, Nador dhe Tangier.