Kur djali rritet, krijon lidhjen e tij dhe nis të marrë vendime pa kërkuar miratimin e nënës, ky ndryshim mund të jetë i vështirë për t’u pranuar.

Fjali si “Që kur je me të, je bërë tjetër njeri”, “Më parë kishe kohë për mua” apo “Unë vetëm po përpiqem të të mbroj”, nëse përsëriten sa herë që djali kërkon më shumë pavarësi, mund të tregojnë se kujdesi po shndërrohet në varësi emocionale.

Situata bëhet më e ndërlikuar kur nëna ndihet e vetmuar dhe djali kthehet në personin që e dëgjon, e qetëson dhe e mbështet emocionalisht. Në një marrëdhënie të shëndetshme, ai nuk duhet të ndihet përgjegjës për lumturinë e saj.

Edhe shprehje si “Pas gjithë asaj që kam bërë për ty” mund të krijojnë ndjenjën e një borxhi emocional, duke e bërë djalin të marrë vendime nga faji dhe jo nga dëshira e tij.

Të lejosh të birin të ndërtojë jetën e vet nuk do të thotë ta humbasësh. Do të thotë ta lejosh të marrë vendime, të dashurojë dhe të krijojë familjen e tij, ndërsa nëna mbetet një mbështetje e rëndësishme, pa u kthyer në qendrën e çdo zgjedhjeje të tij.