TIRANË- 28 GUSHT 2026- Vendimi i Erion Veliajt për t’i hequr kompetencat e deleguara Anuela Ristanit nuk lidhet vetëm me largimin e një zyrtareje nga drejtimi i përkohshëm i Bashkisë së Tiranës. Ai ngre një pyetje më të gjerë mbi mënyrën se si është ushtruar drejtimi i bashkisë gjatë periudhës së delegimit.

Sipas arsyetimit të përfshirë në vendimin e Veliajt, delegimi i kompetencave ishte një masë e përkohshme, e ndërmarrë për të garantuar vijimësinë e administratës. Por, sipas tij, në vijimësi është krijuar një shkëputje mes ushtrimit të kompetencave të deleguara dhe autoritetit të kryetarit të zgjedhur.

Në dokument përmenden mungesa e informimit dhe koordinimit institucional, si dhe pretendimi për moszbatim apo refuzim të urdhrave të drejtpërdrejtë të kryetarit të bashkisë.

Këto janë pretendime të parashtruara nga vetë Veliaj në vendimin e tij dhe, nëse qëndrojnë, ngrejnë një çështje më të gjerë se sa një konflikt administrativ mes dy drejtuesve.

Pyetja që lind është: kush i ka marrë realisht vendimet në Bashkinë e Tiranës gjatë kësaj periudhe dhe mbi çfarë autoriteti?

Veliaj vijon të pretendojë se mandati i tij si kryetar i Bashkisë së Tiranës ka vazhduar juridikisht, ndërsa Ristani ushtronte kompetenca të deleguara dhe jo një mandat të pavarur të fituar përmes zgjedhjeve.

Në këtë kuadër, debati nuk është vetëm politik. Ai prek drejtpërdrejt mënyrën e funksionimit të administratës publike: kush jep udhëzimet, kujt i raportohet, kush përcakton prioritetet dhe kush mban përgjegjësinë për vendimet e marra.

Nëse ka pasur një përplasje institucionale mes drejtimit të zgjedhur dhe administratës së deleguar, atëherë transparenca mbi vendimet e marra gjatë kësaj periudhe bëhet thelbësore.

Bashkia e Tiranës administron një pjesë të rëndësishme të shërbimeve publike të kryeqytetit, si dhe buxhete, kontrata, investime dhe vendimmarrje që prekin drejtpërdrejt qytetarët. Për këtë arsye, çdo paqartësi mbi zinxhirin e autoritetit dhe përgjegjësisë institucionale kërkon sqarim publik.

Vendimi i Veliajt për Ristanin, në këtë kuptim, nuk e mbyll debatin. Përkundrazi, e zhvendos atë në një pyetje më të madhe: si është drejtuar Bashkia e Tiranës gjatë periudhës së delegimit dhe kush ka pasur fjalën e fundit në vendimmarrje?

Në fund, nuk mjafton të dihet vetëm kush u shkarkua. Për një institucion publik, po aq e rëndësishme është të dihet kush ka ushtruar autoritetin dhe mbi çfarë baze ligjore është marrë çdo vendim.