Lart mbi rrënojat prej betoni të Rripit të Gazës së rrethuar, qielli herë pas here mbushet me ngjyra. Në një vend të përcaktuar nga pushtimi çnjerëzor i regjimit izraelit, bllokada dhe sulmet ajrore pa dallim, fëmijët bashkojnë copa letre, plastike dhe shkopinj për të ndërtuar balona të thjeshta.

Megjithatë, edhe ky simbol universal i fëmijërisë është tërhequr në arenën e luftës.

Kur lodrat e improvizuara klasifikohen si armë dhe përballen me sulme ajrore ushtarake, komuniteti ndërkombëtar nuk mund të heshtë. Bota duhet të mobilizohet urgjentisht për të mbrojtur fëmijët e Gazës dhe për të mbrojtur të drejtën e tyre themelore për një fëmijëri.

Të dielën, sulmet ajrore izraelite që kishin në shënjestër Gazën qendrore goditën një ndërtesë në az-Zawayda, duke vrarë tre persona, mes tyre edhe katërvjeçarin Mohammad Abdel-Salam Taha.

Justifikimi i dhënë nga forcat pushtuese për këto operacione vdekjeprurëse? Një direktivë sigurie që urdhëron që balonat prej letre, tullumbacet dhe lodrat e improvizuara të fluturuara nga fëmijët të trajtohen me të njëjtën forcë vdekjeprurëse si dronët ushtarakë luftarakë.

Për afrikano-jugorët, kjo gjuhë është rrëqethshëm e njohur. Ajo rikthen jehonën e periudhave të errëta të së kaluarës sonë, kur regjimi i aparteidit i klasifikonte nxënësit që marshonin në Soweto si kërcënime ekzistenciale për shtetin. Kur akti i thjeshtë i lojës përcaktohet si akt lufte, komuniteti ndërkombëtar nuk mund të kthejë kokën nga ana tjetër.

Mediat kryesore, shoqëria civile dhe qytetarët e zakonshëm duhet të mobilizohen urgjentisht. Ne duhet të mbrojmë fëmijët e Gazës dhe të mbrojmë të drejtën e tyre absolute për një fëmijëri, në mes të luftës së vazhdueshme gjenocidale dhe fushatës së shfarosjes.

Vendimi i autoriteteve të regjimit izraelit për t’i ngritur balonat në statusin e armëve të luftës përfaqëson një prag të ri të frikshëm në normalizimin e luftës asimetrike.

Vetë burime ushtarake izraelite pranuan se disa nga balonat e gjetura pranë kufirit nuk përmbanin eksplozivë apo materiale të dyshimta dhe nuk përbënin asnjë rrezik fizik për publikun.

Megjithatë, udhëheqësi i regjimit kolonial të kolonëve, Benjamin Netanyahu, të cilin autori e quan kriminel lufte, dha një ultimatum: ndaloni balonat brenda tre ditësh ose përballuni me sulme ajrore të intensifikuara dhe evakuim masiv të civilëve.

Duke e trajtuar lodrën e një fëmije sipas të njëjtës doktrinë strategjike si një dron i avancuar vëzhgimi, ushtria pushtuese krijon një boshllëk ligjor për të justifikuar hedhjen e municioneve me eksploziv të fuqishëm mbi lagje civile.

Rezultati katastrofik është ai që pamë të dielën: copëza predhash dhe beton i shpërndarë që shqyen strehën e improvizuar të një fëmije katërvjeçar. Mohammad Taha nuk kishte asnjë kuptim për gjeopolitikën apo gardhet kufitare. Ai është vetëm viktima më e fundit e një sistemi që e sheh vetë praninë e fëmijëve palestinezë si një kërcënim demografik.

Siç vuri në dukje zyrtari i lartë i Hamasit, Basem Naim, këta fëmijë nuk po kryejnë operacione ushtarake; ata po fluturojnë balona “në kërkim të fëmijërisë së tyre të pafajshme mes rrënojave”.

Si afrikano-jugorë, historia jonë na jep një këndvështrim moral unik dhe një përgjegjësi të thellë për ta quajtur këtë për atë që është: shtypje sistematike e maskuar si siguri.

Ne e dimë se çfarë do të thoshte kur pushteti administrativ i regjimit të aparteidit kontrollonte çdo dalje, ndërpriste ujin dhe energjinë elektrike dhe kufizonte hyrjen e furnizimeve bazë humanitare dhe mjekësore. Ne e kuptojmë koston psikologjike të një sistemi të projektuar për ta bërë një popullsi të ndihet krejtësisht e pavlerë dhe e hedhur poshtë.

Kur edhe qielli shndërrohet në një zonë të përcaktuar ku mund të hapet zjarr lirisht, nga të rinjtë e Gazës hiqet edhe streha e fundit e arratisjes psikologjike.

Komuniteti ndërkombëtar shpesh flet për të drejtën ndërkombëtare me terma klinikë dhe të distancuar. Por kornizat humanitare ndërkombëtare, përfshirë Konventën e OKB-së për të Drejtat e Fëmijës, u garantojnë shprehimisht fëmijëve të drejtën për kohë të lirë, lojë dhe një mjedis të sigurt.

Heshtja dhe vazhdimi i mbështetjes për krimet e luftës të Izraelit, siç bëjnë administrata Trump dhe shumë fuqi globale, i bën ata bashkëpërgjegjës në fshirjen sistematike të këtyre të drejtave themelore.

Në të vërtetë, kjo krizë vendos një barrë të rëndë mbi mediat kryesore. Për një kohë të gjatë, rrjetet globale të lajmeve janë mbështetur shumë në njoftime ushtarake të sterilizuara, të cilat fshehin vuajtjen njerëzore pas termave si “operacione të synuara” apo “masa hakmarrëse”. Gazetarët kanë detyrimin etik të çajnë përmes kësaj retorike klinike.

Duhet ta themi qartë se një balonë prej letre nuk është dron, një fëmijë nuk është luftëtar dhe një magazinë në az-Zawayda nuk është fortesë ushtarake.

Por vetëm gjestet simbolike nuk do t’i ndalin bombat. Platformat kryesore mediatike duhet të shërbejnë rregullisht si përforcues të aktivizmit nga baza, duke siguruar që historitë e familjeve si ajo e Mohammad Taha-s të jenë lajme të faqes së parë, jo shënime të varrosura në fund.

Erërat që fryjnë përmes rrënojave të Gazës mbartin më shumë se thjesht letër dhe fije; ato mbartin një thirrje universale për liri, paqe dhe të drejtën bazë për të ekzistuar pa terror.

Një fëmijë që fluturon një balonë nuk po kryen një akt lufte. Është një akt mbijetese. Është shpirti njerëzor që refuzon të shtypet nën peshën e shtypjes. Ne duhet të qëndrojmë fort në krah të fëmijëve të Gazës, duke siguruar që zërat e tyre dhe balonat e tyre të mos heshtin kurrë përgjithmonë.

Iqbal Jassat është anëtare ekzekutive e Media Review Network, Johannesburg, Afrika e Jugut / Press TV