Dylber Shuli nga Zagorçani i Pogradecit është ndarë nga jeta pa mundur të shohë pesë nipërit dhe mbesat e tij, të cilët prej vitesh ndodhen në kampet e Sirisë.

Për më shumë se një dekadë, i moshuari priti kthimin e fëmijëve të familjes së tij në Shqipëri, ndërsa iu drejtua vazhdimisht autoriteteve për ndihmë. Shpresa për t’i parë sërish në shtëpinë e familjes ishte shprehur publikisht prej tij në disa raste.

“Kam shpresë deri sa të vdes”, ishte shprehur Dylber Shuli në një prej intervistave të tij.

Djali i tij, Krenar Shuli, ishte larguar drejt Sirisë në vitin 2013, së bashku me bashkëshorten dhe fëmijët. Pas humbjes së prindërve, fëmijët mbetën në kampet siriane, ndërsa historia e tyre vijoi të mbetet në pritje të një zgjidhjeje për riatdhesimin.

Vajza e madhe, Elona, u martua në Siri kur ishte ende e mitur dhe më pas u bë nënë.

Operacionet e riatdhesimit nuk përfshinë familjen Shuli

Gjatë viteve, Shqipëria ka zhvilluar disa operacione për kthimin e shtetasve shqiptarë nga kampet në Siri. Në vitin 2020 u riatdhesuan pesë shqiptarë, mes tyre katër fëmijë, ndërsa në vitin 2022 u kthyen 13 persona, nëntë prej tyre të mitur.

Por në këto operacione nuk u përfshinë nipërit dhe mbesat e Dylber Shulit.

Çdo operacion i ri i riatdhesimit rikthente përkohësisht shpresën e familjes se edhe fëmijët e tyre do të mund të ktheheshin në Shqipëri. Edhe kthimi i Eva Dumanit, në shkurt të këtij viti, u shoqërua me pritshmëri për një zgjidhje të çështjes.

Por Dylber Shuli nuk arriti ta shihte atë ditë.

Ai u nda nga jeta duke lënë pas një pritje që zgjati për më shumë se dhjetë vjet. Për të, kërkesa ishte e thjeshtë: një lajm për fëmijët dhe, mbi të gjitha, mundësia për t’i parë e për t’i përqafuar sërish.

Vdekja e tij rikthen në vëmendje historinë e familjeve shqiptare që ende presin kthimin e të afërmve të tyre nga kampet e Sirisë dhe pyetjet e pazgjidhura rreth riatdhesimit të tyre.