Asnjë nga pesë shtetet që kanë dalje në Detin Kaspik – Irani, Rusia, Azerbajxhani, Kazakistani dhe Turkmenistani – nuk zotëron një pjesë fikse të sipërfaqes së tij. Sipas analizës së Deutsche Welle, statusi i Kaspikut është i veçantë dhe rregullohet nga një regjim juridik i përcaktuar nga vendet bregdetare.

Një moment kyç ishte Konventa e vitit 2018, e cila përcaktoi ujërat territoriale dhe zonat e peshkimit, ndërsa pjesë të tjera të sipërfaqes mbeten të hapura për lundrim të përbashkët. Megjithatë, ndarja e shtratit detar nuk është përfunduar mes të gjitha vendeve dhe mbetet një çështje e rëndësishme për shkak të rezervave të naftës dhe gazit.

Pretendimet se Irani ka të drejtë mbi 50% të Kaspikut nuk mbështeten nga traktatet e vjetra ruso-iraniane. Pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, hyrja në lojë e Azerbajxhanit, Kazakistanit dhe Turkmenistanit e shndërroi çështjen në një negociatë mes pesë shteteve.

Përveç burimeve energjetike, një tjetër çështje kryesore është siguria. Konventa e vitit 2018 ndalon praninë ushtarake të shteteve që nuk kanë dalje në Kaspik, ndërsa vendet bregdetare nuk duhet të lejojnë përdorimin e territorit të tyre për veprime ushtarake kundër njëri-tjetrit.

Në përfundim, Kaspiku nuk kontrollohet i vetëm nga Irani apo Rusia. Ndikimi ndahet mes pesë shteteve bregdetare, ndërsa kufijtë e shtratit detar, burimet energjetike dhe çështjet e sigurisë vazhdojnë të jenë pjesë e negociatave dhe rivaliteteve në rajon.