Ylli i dytë në fanellën e kombëtares spanjolle u vendos në një mënyrë thuajse të paracaktuar nga fati.

Në vitin 2010, një futbollist i Barcelonës, Andres Iniesta, shënonte kundër Holandës në minutën e 116-të të kohës shtesë dhe i dhuronte Spanjës trofeun e parë të Kupës së Botës.

Gjashtëmbëdhjetë vjet më vonë, në vitin 2026, një tjetër lojtar i Barcelonës, Ferran Torres, shënoi në minutën e 106-të dhe i dhuroi Spanjës titullin e dytë botëror.

“La Furia Roja” mposhti 1-0 Argjentinën në finalen e 23-të të Kupës së Botës dhe ngriti trofeun në qiellin e Nju Xhersit.

Spanja ishte, në fakt, e vetmja skuadër që luajti futboll në finale, përballë një Argjentine krejtësisht zhgënjyese, e cila regjistroi goditjen e saj të parë vetëm pasi Spanja kaloi në avantazh gjatë pjesës së dytë të kohës shtesë.

Pas 90 minutave, statistikat ishin të jashtëzakonshme: 15-0 goditjet, 66%-34% zotërimi i topit, 8-1 goditjet e këndit dhe 10 pritje nga Emiliano Martinez.

Në fund të ndeshjes, Spanja kishte regjistruar 20 goditje kundrejt vetëm dy të Argjentinës, 65% zotërim të topit dhe një numër të madh rastesh të humbura.

Edhe 11 pritjet e “Dibu” Martinez nuk mjaftuan për Argjentinën.

Një fitore plotësisht e merituar për spanjollët, të cilët rrëzuan nga froni “Albicelesten” në ndeshjen e fundit të Lionel Messit në Kupat e Botës.

Topi te Spanja, Argjentina në mbrojtje

Që në sekondat e para të finales u konfirmua ajo që pritej në aspektin futbollistik.

Spanja kishte zotërimin e topit, përcaktonte ritmin e ndeshjes dhe ishte skuadra që kishte marrë përsipër të luante futboll.

Argjentina, në anën tjetër, qëndronte vazhdimisht në mbrojtje dhe kërkonte të krijonte diçka vetëm përmes kundërsulmeve.

Në përgjithësi, Spanja ishte më e mirë në pjesën e parë. “La Furia Roja” mbante topin dhe krijonte vështirësi të mëdha për mesfushën e Argjentinës me qarkullimin e saj karakteristik dhe cilësor.

Megjithatë, edhe pse skuadra e Lionel Scalonit nuk arriti pothuajse në asnjë moment të organizonte lojën dhe të krijonte rrezik në gjysmën kundërshtare, ajo arriti të mbyllte mirë hapësirat në mesfushë dhe mbrojtje.

Në këtë mënyrë, Argjentina nuk i lejoi spanjollët ta shndërronin zotërimin e topit në shumë raste të pastra për shënim.

Vetëm tri goditje dhe një rast i rrezikshëm në 45 minuta

Pas përfundimit të pjesës së parë, statistikat tregonin 65%-35% zotërim të topit për Spanjën dhe vetëm 3-0 goditjet.

Vetëm njëra prej tri përpjekjeve të Spanjës ishte një rast i madh, ai i minutës së pestë.

Pas një kombinimi të bukur, Dani Olmo dërgoi topin te Lamine Yamal në krahun e djathtë. Talenti spanjoll goditi drejt portës, por Martinez shpëtoi Argjentinën, me topin që pësoi edhe një devijim.

Dy rastet e tjera të pjesës së parë erdhën në minutat e fundit.

Në minutën e 39-të, futbollistët e Luis de la Fuentes qarkulluan sërish në mënyrë të shkëlqyer topin. Fabian Ruiz gjeti Mikel Oyarzabalin, i cili goditi në lëvizje, por Martinez ishte në pozicionin e duhur dhe e kontrolloi pa probleme.

Goditja e tretë dhe e fundit e Spanjës në pjesën e parë ishte një përpjekje diagonale e Marc Cucurellas në minutën e 43-të, e cila përfundoi jashtë.

Tri rekorde negative në pjesën e parë

Gjatë pjesës së parë u regjistruan edhe tri rekorde të rralla negative.

Fillimisht, kjo ishte vetëm hera e tretë në një finale të Kupës së Botës që një skuadër nuk preku topin brenda zonës kundërshtare gjatë pjesës së parë.

Në këtë rast ishte Argjentina, e cila e kishte regjistruar të njëjtën statistikë edhe në finalen e vitit 1990 kundër Gjermanisë.

Rasti i dytë ishte Franca në finalen e vitit 2022 kundër Argjentinës.

Kjo ishte gjithashtu pjesa e parë me numrin më të ulët të goditjeve që prej vitit 1966, kur nisën të regjistroheshin statistikat e plota të ndeshjeve.

Së fundi, Argjentina u bë vetëm skuadra e dytë në histori, pas Francës në vitin 2022, që e mbylli të gjithë pjesën e parë të një finaleje pa asnjë goditje.

E njëjta pamje në pjesën e dytë, vetëm Spanja luante futboll

Me fillimin e pjesës së dytë, pamja e ndeshjes nuk ndryshoi aspak.

Spanja ushtronte presion me topin në zotërim, kërkonte krosimet ose pasimet vertikale dhe e detyronte vazhdimisht mbrojtjen argjentinase të vuante.

Megjithatë, mbrojtja e Argjentinës rezistonte, ashtu si edhe Emiliano Martinez.

Në minutën e 46-të, Alejandro Baena goditi mirë nga jashtë zonës, por Martinez e kontrolloi topin.

Në minutën e 64-t, portieri argjentinas largoi me vështirësi në goditje këndi një goditje të Dani Olmos.

Tre minuta më vonë, Martinez priti edhe goditjen me kokë nga afërsia të Ferran Torresit.

Në minutën e 75-të, statistikat tregonin 8-0 goditjet dhe 62%-38% zotërimin e topit për Spanjën.

Argjentina po përpiqej ta çonte finalen drejt rezultatit 0-0, duke u mbrojtur përballë një skuadre dukshëm më të mirë dhe më cilësore.

Spanja ishte e vetmja nga dy ekipet që po luante realisht futboll.

Në minutën e 77-të, Pedri goditi nga kufijtë e zonës, por Martinez priti sërish.

Pak sekonda më vonë, portieri argjentinas ndali edhe një goditje nga afërsia të Pau Cubarsít, duke e çuar bilancin e goditjeve në 10-0.

Më pas provuan Aymeric Laporte, Ferran Torres dhe Rodri, por rezultati nuk ndryshoi.

Gjatë minutave shtesë të kohës së rregullt, Martinez ndali edhe goditjen e fortë të Nico Williamsit pas një kundërsulmi.

Në vazhdimin e aksionit, një faull i rëndë i Enzo Fernandez ndaj Cubarsít solli kartonin e dytë të verdhë dhe përjashtimin e mesfushorit argjentinas.

Në minutën e tetë shtesë, Martinez priti edhe goditjen e dënimit të ekzekutuar drejtpërdrejt nga Yamal, duke e dërguar finalen në kohën shtesë.

Argjentina me dhjetë lojtarë dhe mbrojtje heroike në kohën shtesë

Edhe në kohën shtesë, pamja e ndeshjes nuk ndryshoi.

Argjentina dukej e vendosur ta përfundonte të gjithë finalen pa marrë iniciativa sulmuese, me shpresën për ta çuar ndeshjen te penalltitë ose për të shfrytëzuar një mundësi të vetme që mund t’i paraqitej.

Megjithatë, Spanja ishte dukshëm skuadra më e mirë dhe më cilësore në çdo repart, gjë që u pa gjatë gjithë finales.

Në minutën e 93-të, Martinez priti një goditje tjetër të Pedrit.

Një minutë më vonë, Nico Williams e dërgoi topin në rrjetë, por gjyqtari Slavko Vinçiç e anuloi golin.

Më herët, gjatë të njëjtit aksion, Mikel Merino ishte ndëshkuar për faull ndaj Nicolas Otamendit.

Në minutën e 103-të, Spanja krijoi një tjetër mundësi, por goditja me kokë e Merinos përfundoi shumë pranë portës.

Goli i artë nga Ferran Torres

Zgjidhja e nyjës erdhi në minutën e 106-të, në aksionin e parë të pjesës së dytë të kohës shtesë.

Pas një krosimi të Pedro Porros nga krahu i djathtë, Nico Williams e dërgoi topin me kokë drejt shtyllës së dytë.

Topi mbërriti te Ferran Torres, i cili goditi fuqishëm dhe mposhti Emiliano Martinezin për rezultatin 1-0.

Në përpjekjen e saj të 20-të drejt portës, Spanja arriti më në fund të shënonte.

Duke parë gjithçka që kishin paraqitur dy skuadrat gjatë finales, asgjë nuk mund të ishte më e drejtë.

Deri në fund, Argjentina krijoi dy ose tri situata të rrezikshme në zonë dhe regjistroi vetëm dy goditje.

Por futbolli shpërbleu sërish skuadrën më të mirë: atë që kërkoi fitoren dhe që me plot meritë u ngjit përsëri në majën e botës.