Zgjedhja e emrit të një fëmije mbetet një nga vendimet më personale dhe më domethënëse për çdo prind. Ndërsa disa familje zgjedhin të nderojnë kujtimin e një të afërmi të ndjerë duke i dhënë fëmijës emrin e tij, të tjera preferojnë një emër të ri, të shkëputur nga e kaluara. Psikologët thonë se kjo zgjedhje lidhet ngushtë me mënyrën se si njerëzit përjetojnë kujtimet dhe emocionet.

Sipas specialistëve, emrat nuk përfaqësojnë vetëm identitetin e një personi, por edhe ngarkesën emocionale që lidhet me përvojat e jetuara. Dëgjimi i emrit të një të afërmi të ndjerë mund të rikthejë ndjenja afërsie dhe dashurie, por në raste të tjera edhe trishtim apo dhimbje të pazgjidhur.

Për këtë arsye, disa prindër zgjedhin të mos ua vendosin fëmijëve emrat e të afërmve që nuk jetojnë më. Ata e konsiderojnë këtë një mënyrë për t’i dhënë fëmijës një identitet të pavarur, pa e lidhur me kujtimet ose pritshmëritë që mund të shoqërojnë atë emër.

Psikologët paralajmërojnë gjithashtu se një fëmijë që mban emrin e një familjari të ndjerë mund të përballet me krahasime të vazhdueshme nga të afërmit. Komente si “i ngjan gjyshit” ose “më kujton atë” mund të ndikojnë në mënyrën se si ai ndërton identitetin dhe perceptimin për veten.

Për disa familje, zgjedhja e një emri të ri simbolizon fillimin e një kapitulli të ri në jetë. Pas një humbjeje të rëndë, përdorimi i të njëjtit emër mund të përziejë emocionet e gëzimit për ardhjen e një fëmije me ndjenjat e dhimbjes për personin e humbur.

Nga ana tjetër, shumë prindër e shohin vendosjen e emrit të një të ndjeri si një formë nderimi dhe respekti për historinë familjare. Në këto raste, emri konsiderohet një urë lidhëse mes brezave dhe një mënyrë për të ruajtur kujtimin e njerëzve të dashur.

Sipas psikologëve, nuk ekziston një zgjedhje universalisht e drejtë. Vendimi duhet të bazohet mbi bindjet, dëshirat dhe ndjenjat e prindërve, duke u siguruar që emri i zgjedhur të jetë shprehje e dashurisë dhe jo e detyrimit apo ndjenjës së fajit.