Edhe pse përvoja e Covid-19 solli përmirësime të rëndësishme në logjistikën spitalore dhe Urgjencën Kombëtare, Shqipëria përballet ende me sfida serioze për t’u përballur me pandemia të reja. Mungesa e mjekëve për shkak të emigracionit, infrastruktura e përqendruar në kryeqytet dhe varësia nga importet në laboratorë rrezikojnë reagime të vonuara ndaj krizave shëndetësore.

Ekspertët shëndetësorë theksojnë se, megjithë progresin e bërë që nga 2020, vendi mbetet i pambrojtur ndaj përhapjes së shpejtë të sëmundjeve ngjitëse. Shqipëria kishte 1.9 mjekë për 1000 banorë gjatë pandemisë, shumë më pak se mesatarja e BE-së mbi 3.5, dhe shumë spitalet rajonale kanë kapacitete të kufizuara intensive.

Sistemi ka përmirësuar kapacitetet laboratorike, digjitalizimin e të dhënave dhe strukturat e kujdesit parësor, por infrastruktura e spitalit, teknologjia dhe financimi mbeten pengesa serioze. Shpenzimet për shëndetësinë janë rreth 3% e PBB-së, duke e bërë të vështirë krijimin e kapaciteteve rezervë për emergjencat.

Çfarë duhet të bëhet:

Forcimi i poleve rajonale shëndetësore me terapisë intensive dhe pavijone të specializuara. Krijimi i rezervave kombëtare me pajisje mbrojtëse, barnave dhe kite testimi. Zhvillimi i telemjekësisë për lidhjen e spitalëve rajonalë me specialistët në Tiranë. Standardizimi i protokolleve dhe përmirësimi i qasjes në të dhëna në kohë reale. Krijimi i një “Pakete Farmaceutike të Emergjencës” për barnat dhe testimet bazë.

Pandemia e Covid-19 shërbeu si një test stresi, duke nxjerrë në pah boshllëqet, por edhe duke krijuar mekanizma që e bëjnë Shqipërinë më të përgatitur se në 2020. Megjithatë, sistemi shëndetësor mbetet i ndjeshëm ndaj mungesës së stafit, financimit të ulët dhe pabarazive gjeografike, që mund të kufizojnë reagimin në një krizë të ardhshme.