Pas javësh të tëra bombardimesh, armëpushimi i arritur mes Shtetet e Bashkuara, Iranit dhe Izraelit ka sjellë një ndalesë të përkohshme të dhunës, por jo një ndjenjë sigurie për qytetarët iranianë, të cilët vijojnë të jetojnë mes pasigurive dhe ankthit për të ardhmen.

Sulmet ajrore, që nisën më 28 shkurt, u ndërprenë pas një marrëveshjeje armëpushimi që hapi rrugën për bisedime paqeje të zhvilluara fundjavën e kaluar në Islamabad. Megjithatë, më shumë se 20 orë negociata nuk prodhuan një marrëveshje konkrete.

Një ditë pas shpalljes së armëpushimit, më 9 prill, një banore e Teheranit, e identifikuar si Maryami (emër i ndryshuar), u kthye në banesën e saj pas gati gjashtë javësh qëndrimi te një shoqe, për t’i shpëtuar bombardimeve. Ajo shprehet e lehtësuar për ndaljen e luftimeve, por thekson se frika dhe pasiguria mbeten të larta.

“Ne i themi njëri-tjetrit: ‘mbijetuam’. Jam e lumtur që lufta mbaroi, por ende ndihem e pasigurt dhe e shqetësuar për përkeqësimin e situatës ekonomike”, rrëfen ajo.

Edhe pse kompania amerikane deklaroi se delegacioni i saj ishte “miqësor” gjatë bisedimeve, presidenti Donald Trump paralajmëroi masa të reja, përfshirë një bllokadë të plotë të Ngushticës së Hormuzit dhe gatishmërinë e ushtrisë amerikane për veprime të mëtejshme. Për qytetarët në terren, realiteti mbetet i rëndë. Maryami përshkruan një gjendje të përhapur ankthi, ku përdorimi i medikamenteve kundër depresionit është rritur ndjeshëm, ndërsa çmimet janë shumëfishuar dhe furnizimi është bërë i vështirë. Asentra është ndër ilaçet që sipas saj është bërë i vështirë për t’u gjetur në kryeqytet.

Gjatë konfliktit, jeta në Teheran vijoi në një normalitet të brishtë: tregjet qëndruan të hapura, por çmimet u rritën ndjeshëm, ndërsa prania e forcave të sigurisë u shtua. Njësitë e Basixh ngritën pika kontrolli në qytet, duke inspektuar automjete dhe telefona të qytetarëve. Një tjetër banore, Leila, tregon se kontrollet shpesh shihen si një demonstrim force nga autoritetet. Ajo shton se infrastruktura e sigurisë është dëmtuar rëndë, duke detyruar policinë të operojë në kushte të improvizuara.

Situata politike mbetet po ashtu e paqartë pas vdekjes së udhëheqësit suprem Ali Khamenei në një sulm ajror dhe pasimit të tij nga Mojtaba Khamenei. Sipas qytetarëve, mungesa e transparencës shton pasigurinë për të ardhmen e vendit.

Pasojat e luftës janë të rënda: mbi 3.000 persona kanë humbur jetën sipas autoriteteve iraniane, ndërsa qindra institucione arsimore dhe shëndetësore janë dëmtuar. Gjithashtu, dhjetëra monumente kulturore janë shkatërruar, duke thelluar dëmet në trashëgiminë kombëtare. Në planin ekonomik, goditjet ndaj industrisë dhe kufizimet e internetit kanë rënduar jetesën e qytetarëve. Sipas dëshmive, shumë biznese janë mbyllur dhe mijëra persona kanë humbur vendet e punës, ndërsa ndërprerja e internetit vazhdon të izolojë miliona njerëz. Pavarësisht ndaljes së përkohshme të luftimeve, qytetarët iranianë e shohin të ardhmen me pasiguri. “Jemi të bllokuar mes një regjimi që kufizon të drejtat tona dhe vendeve që na bombarduan”, shprehet një banor i Teheranit, duke përmbledhur ndjenjën e përgjithshme të një shoqërie që ende nuk e ka gjetur qetësinë.