Romë, 20 mars 2026 – Lufta në Iran, që ish-presidenti amerikan Donald Trump e kishte quajtur “Furi Epike”, po kalon nga një operacion ushtarak i përqendruar në një krizë rajonale në një situatë me pasoja globale, sidomos në sektorin energjetik. Kjo vlerësohet nga Ettore Sequi në një analizë të publikuar nga La Stampa.

Sipas Sequi-t, goditja izraelite ndaj South Pars, një nga zonat më të mëdha të rezervave të gazit në botë, tregon se lufta nuk prek më vetëm tranzitin në Ngushticën e Hormuzit, por edhe burimet kryesore energjetike, duke destabilizuar industrinë dhe tregtinë globale.

Analiza thekson disa paradokse strategjike:

Paradoksi amerikan: SHBA nuk ka arritur të mobilizojë aleatët dhe përfshirë Kinën, duke hyrë në një “vetmi strategjike” në menaxhimin e krizës.

Paradoksi izraelit: Izraeli synon dobësimin dhe fragmentimin e regjimit iranian, ndërsa SHBA duhet të menaxhojë koston sistemike, përfshirë sigurinë energjetike, konsensusin e brendshëm dhe marrëdhëniet me aleatët.

Vrasja e Ali Larijanit, konservator pragmatist dhe një nga pak liderët iranianë me të cilët mund të negociohej, tregon se synimi i palëve është zgjerimi i luftës dhe jo një marrëveshje negociative.

Sequi thekson se nuk ekziston një zgjidhje ushtarake e pastër; mënyra e vetme për të shmangur kolapsin sistemik është menaxhimi i dëmit përmes ngrirjes së frontit energjetik, gjë që kërkon kompromis të palëve – një hap që as Izraeli dhe as Irani nuk janë gati të bëjnë.

Analiza përfundon se çdo goditje ndaj impianteve energjetike iraniane nuk është vetëm një sulm ushtarak, por një tronditje e çmimeve globale të energjisë, duke kthyer konfliktin në një krizë me pasoja globale.

Burimi: Ettore Sequi, La Stampa