Ilaçet për humbjen e peshës, përfshirë semaglutidin dhe tirzepatidin, janë bërë një mjet efektiv kundër obezitetit dhe komplikacioneve të tij, si sëmundjet kardiovaskulare, renale, apnea e gjumit dhe osteoartriti i gjurit. Megjithatë, ekspertët paralajmërojnë se ato nuk mund të zgjidhin problemin global të obezitetit.

Në Itali, vetëm 1.6–1.7% e pacientëve përdorin këto ilaçe për një periudhë mesatare prej rreth 5 muajsh. Në Spanjë dhe Britaninë e Madhe, përdorimi është respektivisht rreth 3% dhe 9%. Kostoja e lartë, mesatarisht 300 euro në muaj, mbetet një pengesë kryesore, dhe ndërprerja e terapisë shpesh çon në rikthimin e peshës, sidomos të masës dhjamore.

Ekspertët theksojnë se edhe nëse këto ilaçe do të ishin të rimbursueshme, ato nuk mund të jenë përgjigja e vetme ndaj epidemisë. Efektiviteti i tyre varet nga përdorimi i vazhdueshëm dhe përshtatja sipas ndërlikimeve të individit, pasi ilaçet kanë efekte serioze dhe disa ende të panjohura.

Për më tepër, marrja e ilaçeve për periudha të shkurtra, si pesë muaj, konsiderohet shpesh si një humbje parash. Vetëm ata që mund ta përballojnë financiarisht vazhdojnë terapinë, duke e bërë qasjen e ilaçeve një rrugë të shkurtër, por jo një zgjidhje afatgjatë për obezitetin.