Zemra e aristokracisë evropiane dhe e jet-setit botëror rrahu të enjten, më 12 shkurt 2026, në Operën e Vjenës. Megjithatë, mbrëmja i përkiste tërësisht Sharon Stone.

Aktorja 67-vjeçare, e ftuar nga biznesmeni Karl Gusslbauer, i njohur si «mbreti i makaronave», u gjend në qendër të një momenti të fortë emocional që pushtoi faqet e para.

Gjatë ceremonisë zyrtare të hapjes, artistja e nominuar për Oscar në filmin «Casino» shpërtheu në lot, duke deklaruar se ishte e tronditur nga bukuria dhe krenaria kulturore që transmetonte ngjarja.

Intensiteti i momentit ishte aq i madh sa, sipas informacioneve, aktorja pësoi një krizë të lehtë paniku për shkak të turmës dhe presionit të mediave, gjë që e detyroi të tërhiqej për pak kohë në hotelin Sacher për t’u qetësuar, përpara se të kthehej në lozhën e saj.

Sharon Stone dha leksione estetike të lartë, duke zgjedhur një krijim të të ndjerit Valentino.

Fustani i saj ishte një homazh i drejtpërdrejtë për piktorin austriak Gustav Klimt, duke kombinuar elegancën e shtëpisë italiane me trashëgiminë artistike të Vjenës.

E shoqëruar nga i biri, Laird, aktorja impresionoi 5.000 të ftuarit, mes të cilëve ishin Fran Drescher, Iris Law dhe mbesat e princeshës Diana, Lady Eliza dhe Lady Amelia Spencer.

Një homazh artistik dhe një mbrëmje historike

Zgjedhja e veshjes nuk ishte rastësore. Stone, e cila merret aktivisht me pikturën, shprehu admirimin për skenografinë shumëngjyrëshe që pa, duke thënë se kjo përvojë do të shërbejë si frymëzim për veprat e saj të ardhshme.

Balli i Operës këtë vit shënoi një faqe të re për institucionin historik që daton nga viti 1814.

Pas vdekjes së Richard Lugner në 2024, Karl Gusslbauer mori rolin e mikpritësit të madh që sjell yje të Hollivudit në Vjenë.

Pavarësisht ndryshimit të drejtimit, shkëlqimi mbeti i pandryshuar, me 144 çifte debutuesish që hapën vallen nën tingujt e valsit vjenez.

Programi artistik kishte aromë Broadway, me dirigjentin Pablo Heras-Casado që drejtoi pjesë nga «West Side Story» e Leonard Bernstein, duke ofruar një prekje moderne në traditën që e shndërron Operën në një sallë të madhe vallëzimi brenda vetëm 30 orësh përgatitjeje.

Nga goditja në tru te krizat e panikut

Shpërthimi emocional i Sharon Stone në Vjenë mund të ketë befasuar, por nuk ishte i papritur.

Aktorja ka pranuar më parë se vuan nga kriza ankthi dhe stres post-traumatik, sidomos pas goditjes së rëndë në tru që pësoi në vitin 2001.

Ngjarja që gati i kushtoi jetën ndryshoi rrënjësisht mënyrën se si truri i saj përpunon stimujt.

Stone ka treguar se zhurma e tepërt, blicet e fotografëve dhe turmat mund të shkaktojnë një gjendje «paralize», ku trupi i saj reagon në mënyrë të çrregullt ndaj presionit.

Në librin e saj The Beauty of Living Twice, ajo përshkruan me sinqeritet vështirësitë e periudhës së rikuperimit, duke theksuar se krizat e panikut u bënë pjesë e përditshmërisë.

Humbja e karrierës, beteja gjyqësore për kujdestarinë e djalit dhe ndjenja se Hollivudi e braktisi, e përkeqësuan gjendjen e saj psikologjike.

Nuk ishte hera e parë që Stone u detyrua të tërhiqej nga një aktivitet për të gjetur ekuilibrin. Episodet e ngjashme janë regjistruar edhe në gala bamirësie dhe premiera filmash.

Në Opera Ball të Vjenës, ajo deklaroi në ORF se «i ishte ndalur fryma», një përshkrim klasik i krizës së panikut të shkaktuar nga simptomat agorafobike në mjedise me presion të lartë shoqëror.

Shanset e mbijetesës? 1%

Në shtator 2001, Sharon Stone pësoi një hemorragji cerebrale shkatërruese që zgjati nëntë ditë, duke shkaktuar çarjen e një arterie vertebrale.

Shanset e mbijetesës ishin vetëm 1%, por ajo ia doli, megjithëse me një kosto të rëndë. Rikuperimi zgjati shtatë vjet, gjatë të cilëve duhej të mësonte sërish të ecte, të fliste dhe të lexonte. Ngjarja la pas një ndjeshmëri neurologjike të përhershme.

Truri i saj nuk mund të filtrojë zhurmat e forta ose dritat me të njëjtën shpejtësi si një organizëm i shëndetshëm, duke e bërë pjesëmarrjen në aktivitete të mëdha një mjedis potencialisht armiqësor për sistemin nervor.

Sjellja e saj në publik, shpesh e keqinterpretuar si «kapriço» ose «emocion i tepruar», shpjegohet mjekësisht përmes mbingarkesës shqisore.

«Humba gjithçka»

«Për shumë kohë doja të shtiresha se isha mirë» tha në një intervistë më 2023.

«Kam nevojë për tetë orë gjumë të pandërprerë që të funksionojë mjekimi për trurin tim, në mënyrë që të mos kem kriza epileptike. Pra, kam aftësi të kufizuara dhe për këtë nuk më punësojnë shumë. Këto janë gjërat që përballoj prej 22 vitesh dhe tani jam e hapur për to».

Pas episodit, Stone kaloi periudhë të vështirë. Martesa e saj u shpërbë (u divorcua në 2004) dhe Hollivudi ndaloi së telefonuari.

Ajo kujtoi se në fillim «belbëzonte» dhe nuk «shihte mirë», si dhe vuante nga humbje e kujtesës për një kohë të gjatë.

«Humba gjithçka. Humbja e parave, kujdestaria e fëmijës, karriera. Humbja e të gjitha atyre gjërave që ndjeni se janë identiteti dhe jeta juaj» tha ajo.

«Nuk i mora kurrë mbrapsht shumicën, por kam arritur në një pikë ku jam mirë me këtë, ku e pranoj që jam ok mjaftueshëm».

Aktivizëm dhe krenari personale

«Vij nga një familje shumë e shpërbërë. U rrita duke menduar se duhej të kujdesesha për të tjerët.

Më mori shumë kohë të kuptoj se kam një jetë timen dhe se nuk duhej ta ndërtoja për të gjithë të tjerët. Ishte në rregull të merrja kujdes, të isha e mjaftueshme si person me aftësi të kufizuara.

Jam krenare për veten dhe arritjet e mia — nga mbijetesa deri te ndihma për të tjerët që të mbijetojnë» shtoi ajo.

Sot, Sharon Stone është anëtare e bordit të fondacionit Barrow Neurological Foundation, misioni i të cilit është «të shpëtojë jetë njerëzish përmes terapive inovative, kërkimeve mjekësore dhe edukimit të gjeneratës së ardhshme të neurologëve më të mirë në botë».