Fshati Imber, i vendosur në qarkun Wiltshire të Anglisë, u zbraz plotësisht në vitin 1943, kur rreth 150 banorë u detyruan të linin shtëpitë e tyre për t’i hapur rrugë përdorimit të zonës si terren stërvitor ushtarak gjatë Luftës së Dytë Botërore. Banorëve iu dha vetëm 47 ditë afat për t’u larguar, me premtimin se do të mund të ktheheshin pas përfundimit të luftës — një premtim që nuk u mbajt kurrë.

Më shumë se tetë dekada më vonë, Imber mbetet ende nën administrimin e Ministrisë së Mbrojtjes së Britanisë (MoD). Qasja e publikut është jashtëzakonisht e kufizuar dhe lejohet vetëm për 12 ditë në vit, përfshirë Pashkët, një ditë gjatë verës, një shërbesë Krishtlindjeje dhe periudhën nga 29 dhjetori deri më 2 janar.

Ndërtesat e braktisura dhe kisha

Shumica e shtëpive origjinale të fshatit janë shembur me kalimin e kohës, por kisha e Shën Giles dhe ish-hani i fshatit vazhdojnë të qëndrojnë në këmbë. Kujdestari i kishës, Neil Skelton, 77 vjeç, tregon se çdo vit, gjatë ditëve të hapura për publikun, kisha mbushet me vizitorë. Hyrja është falas, ndërsa donacionet shkojnë për Churches Conservation Trust (CCT), që kujdeset për ruajtjen dhe restaurimin e objektit.

Atmosfera dhe jeta në Imber

Atmosfera brenda ndërtesave të braktisura është njëkohësisht e frikshme dhe qetësuese. Muret e rrjepura, dritaret e ndryshkura dhe heshtja e thellë krijojnë ndjesinë e një vendi ku koha është ndalur. Kur nuk ka vizitorë, fshati mbulohet nga një qetësi absolute, që Neil thotë se e shijon thellësisht.

Vullnetarët luajnë një rol të rëndësishëm në ruajtjen e historisë dhe natyrës së Imberit, ku jeta e egër ka marrë kontrollin e plotë gjatë gjithë vitit.

Gjatë ditëve kur fshati hapet për publikun, Imber gjallërohet nga vizitorë të shumtë të interesuar për historinë e tij unike. Ata vijnë për të parë kishën, ndërtesat e mbetura dhe për të përjetuar ndjesinë e rrallë të një fshati që ka mbetur pezull në kohë për më shumë se 80 vjet.