Administrata Trump ka miratuar një politikë të dyfishtë negociatash dhe kërcënimesh kundër Iranit, thuhet në një analizë të agjencisë iraniane të lajmeve ParsToday.

Ajo konstaton se administrata Trump po ndjek njëkohësisht një politikë negociatash dhe kërcënimesh kundër Iranit. Në këtë drejtim, sekretari i Luftës i SHBA-së, Pete Hegsett, duke marrë parasysh deklaratat kontradiktore të zyrtarëve të vendit të tij, veçanërisht Donald Trump, në lidhje me Iranin, përsëriti pretendimet se presidenti i SHBA-së nuk dëshiron konflikt me Iranin.

Hegsett tha: "Presidenti Trump është i përkushtuar ndaj paqes dhe nëse Irani është vërtet serioz në lidhje me një marrëveshje, ai është gjithashtu është i përkushtuar për arritjen e një marrëveshjeje. Tani duhet të shohim se çfarë do të ndodh".

Duke përsëritur pretendimet e Uashingtonit në lidhje me Iranin, ai shtoi: "Presidenti Trump e ka bërë të qartë që në fillim, siç tha para operacionit "Çekiçi i Mesnatës", se Irani nuk duhet të arrijë aftësinë për të prodhuar armë bërthamore, kështu që ose ata negociojnë në këtë fushë ose kemi mundësi të tjera, dhe kjo është arsyeja pse ekziston Departamenti i Luftës në radhë të parë."

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, tha gjithashtu në Shtëpinë e Bardhë të hënën: “Po zhvillojmë bisedime me Iranin; do të shohim se si do të shkojnë gjërat në fund". Ai shtoi, duke përsëritur deklaratat e tij kontradiktore: “Sapo kemi dërguar anije të mëdha në Iran dhe po zhvillojmë bisedime me Iranin dhe do të shohim se si do të shkojnë gjërat". Trump pretendoi: “Po zhvillojmë bisedime me Iranin dhe nëse mund të arrijmë një marrëveshje, kjo do të ishte shumë mirë; dhe nëse nuk mundemi, ndoshta do të ndodhin gjëra të këqija.”

Në mandatin e dytë të presidencës së Donald Trump, politika e dyfishtë e SHBA-së ndaj Iranit është bërë më e dukshme. Kjo politikë është një kombinim i kërcënimeve ushtarake dhe presionit ekonomik nga njëra anë dhe një thirrje për të negociuar nga ana tjetër, sigurisht, me qëllim që Uashingtoni të arrijë qëllimet që dëshiron nga Teherani. Kështu, duket se kërcënimi ushtarak dhe zgjerimi i sanksioneve ekonomike veprojnë si leva ndaj Iranit që të pranojë kushtet e SHBA-së në çdo negociatë.

Një nga arsyet kryesore për politikën e dyfishtë të Amerikës ndaj Iranit nën presidencën e Trump është shqetësimi i pretenduar në lidhje me aftësinë e Iranit për të forcuar programin e tij bërthamor, si dhe ndikimin e tij rajonal. Trump ka qenë një kundërshtar i vendosur i marrëveshjes JCPOA-s dhe është tërhequr në mënyrë të njëanshme prej saj në vitin 2018. Tërheqja nga JCPOA dhe rivendosja e sanksioneve përbënte një lloj kërcënimi ekonomik dhe politik për Iranin. Trump besonte se aplikimi i presionit maksimal mund ta detyrojë Iranin të rinegociojë dhe të pranojë kushte më të ashpra.

Nga ana tjetër, Trump ka ngritur gjithashtu mundësinë e negociatave, pavarësisht presioneve ekonomike dhe kërcënimeve ushtarake, përfshirë vendosjen e fundit në shkallë të gjerë të ushtrisë amerikane në rajonin e Azisë Perëndimore. Ky dualitet tregon përpjekjen e SHBA-së për të krijuar një situatë të përshtatshme për negociata në të cilën Irani, nën presion, do të detyrohet të pranojë kushte të reja. Trump ka njoftuar në kohë të ndryshme se është gati të negociojë me Iranin. Kjo thirrje për të negociuar është në fakt një aspekt i strategjisë së administratës Trump, e cila synon të krijojë mundësi për të arritur marrëveshje të reja dhe më të ashpra që përmbajnë më shumë kërkesa nga Irani. Përveç kërkesave bërthamore, përkatësisht pasurimit zero dhe shkatërrimit ose heqjes së rezervave prej 400 kg të uraniumit të pasuruar 60%, Trump tani dëshiron të vendosë kufizime mbi aftësitë e raketave dhe dronëve të Iranit, si dhe ndryshime themelore në politikën rajonale të Teheranit duke ndërprerë mbështetjen për boshtin e rezistencës në rajon.

Një arsye tjetër për këtë politikë, veçanërisht në mandatin e dytë të Trump, janë ndryshimet në ekuacionet rajonale dhe globale, thuhet në analizë. Trump po kërkon të kundërshtojë ndikimin e Iranit në rajonin e Azisë Perëndimore dhe, në këtë drejtim, ai dëshiron ta dekurajojë Teheranin nga mbështetja e grupeve të rezistencës në Azinë Perëndimore duke ushtruar presion ekonomik dhe politik dhe, në këtë pikë, duke kërcënuar me një sulm ushtarak ndaj Iranit. Në këtë drejtim, Shtetet e Bashkuara të Amerikës po përpiqen ta detyrojnë Iranin të ndryshojë sjelljen dhe politikat e tij përmes kërcënimeve ushtarake dhe intensifikimit të sanksioneve, veçanërisht duke krijuar pengesa serioze për eksportet e naftës.

Pasojat e kësaj politike të dyfishtë ndaj Iranit kanë qenë të rëndësishme, veçanërisht në fushën e marrëdhënieve diplomatike, ekonomike dhe të sigurisë. Nga njëra anë, presionet dhe sanksionet ekonomike që filluan në vitin 2018 si pjesë e politikës së presionit maksimal të Trump kanë ulur të ardhurat e Iranit nga nafta dhe kanë rritur problemet e tij ekonomike. Qëllimi i Trump ka qenë të krijojë dhe rrisë pakënaqësinë e brendshme, të rrisë presionin mbi popullin iranian dhe të krijojë trazira të brendshme në Iran. Sigurisht, Teherani u është përgjigjur këtyre presioneve duke forcuar dhe zgjeruar programin e tij bërthamor paqësor, duke vazhduar testet e raketave dhe duke rritur aftësitë e tij mbrojtëse.

Nga ana tjetër, thirrja e Trump për të negociuar e ka shtyrë Iranin të monitorojë nga afër situatën dhe rrethanat, dhe herë pas here, për të ulur tensionet, të shpallë gatishmërinë e tij për të negociuar me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, megjithëse në mënyrë indirekte. "Megjithatë, pas pesë raundeve të negociatave indirekte midis Iranit dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës në vitin 2025, ndërsa Teherani priste një raund të gjashtë negociatash, Trump, në kuadër të politikës së mashtrimit, njëkohësisht i dha regjimit sionist dritën jeshile për të sulmuar Iranin, dhe Uashingtoni madje luajti një rol të drejtpërdrejtë në këtë agresion ushtarak duke bombarduar objektet bërthamore të Iranit", thuhet në analizë.

Aktualisht, Trump dhe zyrtarët e administratës së tij po mbajnë vazhdimisht qëndrime të dyfishta bazuar në kërcënimin e hapur të një sulmi ushtarak ndaj Iranit duke vendosur pajisje ushtarake në Azinë Perëndimore, ndërsa në të njëjtën kohë bëjnë thirrje për negociata, sigurisht, me kushtet dhe axhendën e Uashingtonit. Në të kundërt, Irani, ndërsa nënvizon të drejtat e tij legjitime, veçanërisht në fushën e aktiviteteve bërthamore paqësore, ka theksuar mundësinë e negociatave për këtë çështje në një kuadër të drejtë dhe me respekt të ndërsjellë, ndërsa në të njëjtën kohë hedh poshtë çdo negociatë mbi aftësitë raketore dhe mbështetjen për boshtin e rezistencës në rajon, përfundon analiza.