Një teori e re po ndryshon gjithçka që besonim për Trekëndëshin e Bermudës

Për më shumë se pesë shekuj, Trekëndëshi i Bermudës ka ushqyer imagjinatën, frikën dhe teoritë e konspiracionit. Anije dhe avionë që janë zhdukur “pa lënë gjurmë”, drita të çuditshme, anomali magnetike dhe histori për jashtëtokësorë apo porta drejt dimensioneve të tjera e kanë kthyer këtë zonë në një nga misteret më të famshme të planetit.

Megjithatë, një teori e re përpiqet të largojë velin e mbinatyrshmes dhe të ofrojë një shpjegim thjesht shkencor.

Ku ndodhet dhe pse u bë i famshëm

Trekëndëshi i Bermudës është një zonë detare e përcaktuar në mënyrë jo të saktë, me sipërfaqe rreth 500 mijë milje katrore, në pjesën perëndimore të Oqeanit Atlantik Verior. Zakonisht përshkruhet si një trekëndësh që lidh tre pika: Majamin në Florida, Bermudat dhe San Huanin në Porto Riko.

Edhe pse nuk njihet zyrtarisht si zonë e rrezikshme, emri i tij është lidhur me dhjetëra ngjarje të pashpjeguara. Fama e tij nis që në vitin 1492, kur Kristofor Kolombi përshkroi shfaqjen e dritave të pazakonta në horizont. Me kalimin e kohës, këto histori u shtuan, arritën kulmin në shekullin XX dhe u ngulitën në kulturën popullore.

Teoria e metanit

Sipas Ronald Kapper nga faqja edukative “What If Science”, një shpjegim i mundshëm për këto ngjarje misterioze janë çlirimet e metanit nga fundi i oqeanit. Metani është një gaz që, në kushte të caktuara, mund të lirohet nga struktura gjeologjike nënujore.

Kur sasi të mëdha metani çlirohen papritur, ato ulin dendësinë e ujit. Kjo mund të shkaktojë humbje të menjëhershme të lundrueshmërisë, duke bërë që anijet të fundosen papritur, pa pasur kohë të dërgojnë sinjal emergjence. Njëkohësisht, këto çlirime gazi mund të kenë ndikuar edhe në motorët ose fluturimin e avionëve të vegjël që fluturonin në lartësi të ulët mbi sipërfaqen e detit.

Një fenomen që mund t’i përkasë së kaluarës

Kapper sugjeron se ky fenomen mund të ketë qenë aktiv në të kaluarën, por sot të jetë shuar. Kjo do të shpjegonte pse raportimet për zhdukje të pashpjeguara në Trekëndëshin e Bermudës janë ulur ndjeshëm në dekadat e fundit.

Ideja e një “fushe përkohësisht aktive” nën këtë zonë ofron një përgjigje tërheqëse për faktin pse ka pasur periudha me shumë incidente dhe të tjera me qetësi relative. Çlirime të ngjashme metani janë vërejtur edhe në pjesë të tjera të botës, çka e bën këtë hipotezë teorikisht të besueshme.

Skepticizëm dhe rezerva shkencore

Pavarësisht interesit që ngjall kjo teori, shumë ekspertë mbeten skeptikë. Provat janë të kufizuara dhe nuk ka një lidhje të drejtpërdrejtë mes anijeve të mbytura apo aksidenteve ajrore konkrete dhe çlirimeve të metanit në këtë zonë.

Nigel Watson, autor i librit “Portraits of Alien Encounters Revisited”, thekson se Trekëndëshi i Bermudës është ngarkuar me mitologji të tepruar. Sipas tij, shumë raste janë ekzagjeruar ose paraqitur në mënyrë që të forcojnë misterin, ndërkohë që “trekëndësha misteriozë” të ngjashëm ekzistojnë edhe në pjesë të tjera të botës pa tërhequr të njëjtën vëmendje.

Imazhi i Trekëndëshit të Bermudës u forcua ndjeshëm nga libri i Çarls Berlitz “Trekëndëshi i Bermudës” (1974), i cili pretendonte se mbi 1.000 jetë ishin humbur në mënyrë misterioze në këtë zonë. Raste si zhdukja e anijes USS Cyclops në vitin 1918, me 306 anëtarë ekuipazhi, mbeten ende të pazgjidhura dhe vazhdojnë të ushqejnë teori alternative – nga defektet mekanike deri te skenarë ekstremë.

Miti vazhdon

Shoqëritë e sigurimeve, si Lloyd’s of London, si edhe Roja Bregdetare Amerikane, deklarojnë qartë se nuk ka prova që tregojnë se Trekëndëshi i Bermudës është më i rrezikshëm se zona të tjera të ngarkuara detare. Sipas tyre, shumë ngjarje ose janë keqinterpretuar, ose nuk kanë ndodhur fare brenda kufijve të këtij “trekëndëshi”.

Megjithatë, pavarësisht mohimeve dhe skepticizmit, Trekëndëshi i Bermudës vazhdon të magjepsë. Teoria e metanit, edhe pse ende e paprovuar plotësisht, ofron një shpjegim më tokësor dhe shkencërisht të arsyeshëm, pa jashtëtokësorë, mallkime apo porta kohore.

Ndoshta, në fund, misteri më i madh nuk ndodhet në oqean, por në nevojën njerëzore për ta kthyer të panjohurën në legjendë.