Më 2 shtator 2015, trupi i pajetë i Alan Kurdit, vetëm 3 vjeç, u gjet në bregdetin turk të Bodrumit. Ai dhe familja e tij kurdo-siriane po tentonin të arratiseshin nga lufta në Siri përmes një kalimi të rrezikshëm me gomone drejt ishullit grek Kos. Tragjedia e tij u bë një simbol i dështimit të politikave europiane ndaj refugjatëve. 

Dhjetë vjet më vonë, deti Mesdhe është bërë një varr i hapur për mbi 28,000 emigrantë, përfshirë rreth 3,500 fëmijë. Shumë prej tyre, si Alan, humbën jetën për shkak të kushteve të rrezikshme dhe mungesës së ndihmës. 

Tima Kurdi, halla e Alanit, kujton me dhimbje: “Kur mësova që Alan ishte mbytur, rashë në tokë dhe bërtita sa munda, që bota të më dëgjonte. Çfarë bëtë ju kur patë atë foto? Çfarë ndjetë? Sepse tragjedia nuk ka mbaruar, ajo vetëm ka ndryshuar emra.” 

Në nder të tij, një anije shpëtimi mban emrin e Alan Kurdit, duke shërbyer si homazh dhe thirrje për të mos harruar ata që vijojnë të humbin jetën në përpjekje për një jetë më të mirë. 

Në këtë përvjetor, një flotilje e quajtur “Sumud Flotilla” po përpiqet të çajë bllokadën për të dërguar ndihmë në Gaza, duke treguar se jo të gjithë kanë kthyer sytë. Edhe pse Alan Kurdi nuk jeton më, historia e tij nuk duhet të përsëritet.