Karriera dhe jeta futbollistike e Ivan Balliut (Caldas de Malavella, 1992) ka qenë një slitë. Ai nisi nga Girona dhe në moshën 11-vjeçare nënshkroi me ekipin e të rinjve të Real Madridit, megjithëse përfundoi duke zgjedhur “La Masia”. Pra, u rrit në ekipin e të rinjve të Barçës, derisa u bë kapiten i ekipit Juvenil. Madje udhëtoi në përgatitjet parasezonale me Guardiolën një herë, por vendosi t’ia fillonte nga e para në Portugali.

Nga atje në Francë, në Almería dhe Vallecas, ku luan si mbrojtës i djathtë të Rayo, pastaj në kombëtaren shqiptare, të cilës i është bashkuar nëpërmjet stër-stërgjyshit të tij. Babai i tij është kryebashkiak i qytetit ku jeton, megjithëse Ivan është "shumë jashtë" të gjitha polemikave politike. Së fundi u ballafaqua sërish me Vinicius, me të cilin ka pasur provokime të forta në çdo përballje. “Në fund të kërkon falje, qesh me ty… Të gjithë i luajnë armët e veta në fushën e futbollit”, – përgjigjet Balliu në këtë intervistë të gjatë për “EL MUNDO”.

Caldas de Malavella, historia juaj fillon atje…

Një qytet shumë i vogël afër Girona. Fillova të luaja futboll kur isha 4 vjeç dhe 9 vjeç shkova në Girona. Qëndrova dy vite atje dhe kur isha 11 vjeç shkova në “La Masía”. Jam larguar nga shtëpia shumë herët. Tani që kam fëmijë e mendoj, nuk e di nëse do t’i lija të largoheshin kaq shpejt, por falë atij hapi tani jetoj me futbollin.

Çfarë ju thanë prindërit tuaj?

Futbolli ishte diçka që e kisha vendosur. Për më tepër, në moshën 11-vjeçare dhe para se të nënshkruaja me Barçën, shkova në Madrid dhe firmosa kontratën me Real Madridin. Por pas 4 ditësh, Barça më thirri dhe për shkak të afërsisë, për shkak të përshtatjes, përfundova atje. Nuk e dija që po largohesha nga shtëpia, të them të drejtën.

Si e keni përjetuar?

Epo, qyteti im është pak më shumë se një orë larg Barcelonës. Nëna ime do të arratisej gjatë javës për të më parë për një ose dy orë, më shumë për të sesa për mua (qesh). Unë jetoja atje me miqtë e mi nga ekipi dhe ishte pothuajse një kamp. Pastaj në fundjavë isha me prindërit e mi. Ndryshimi nuk ishte aq i papritur, sikur të kisha shkuar në Madrid, dhe të mos e kisha parë familjen time për tre muaj, gjë që ndodh me shumë fëmijë.

A ishit “culé”?

Në atë kohë më pëlqente të shikoja futboll, më pëlqente më shumë Barça, por sot më pëlqen të shikoj edhe Real Madridin. Sa më shumë gola të shoh, aq më mirë.

Në “La Masia”, edhe pse nuk luani për ekipin e parë, jetoni pak në një flluskë…

Aty gjen fëmijë të moshave të ndryshme që duan të përballen me botën… Ju i keni të gjitha. Unë vij nga një familje me këmbët shumë në tokë dhe nuk kam qenë asnjëherë yll. Kam qenë gjithmonë një punëtor i palodhur, nuk e kam pasur kurrë atë fokusim mediatik që iu jepet të tjerëve.

Si e arritët largimin nga Barça?

E dija realitetin tim. E dija që kisha Dani Alves dhe Martín Montoya përpara, isha i vetëdijshëm sa e vështirë bëhej situata për mua në ekipin e parë. E vërteta është se shumë nga miqtë e mi debutuan me ekipin e parë, unë nuk qëndrova dhe kjo më frustron pak.

Ju zhvilluat një parasezon me Guardiolën, Messin, Xavi, Iniesta…

Diçka e çmendur. Mendova: Çfarë po bëj këtu? (qesh). Mbaj mend që një ditë zbrita për të ngrënë dhe e pashë veten në ashensor me Piqué, Vila… Me këto yje hipja në të njëjtin autobus. Thoja me vete: le të hipin të parët këto, që të mos zë vendin e askujt (qesh). Herën e parë që hipa në autobus, kërkoja një vend dhe Abidal më thërriti: Eja këtu. Dhe e kalova të gjithë parasezonin pranë tij. Më ndihmoi shumë.

Pastaj Portugalia dhe Franca…

Isha te Barça B në Kategorinë e Dytë dhe nuk doja të vazhdoja në të njëjtin divizion. E pashë si një hap prapa largimin. Shkova në Portugali sepse e kisha të qartë se doja të luaja dhe të kisha vazhdimësi. Pastaj te Metz, një klub i madh. Kam qenë shumë rehat për katër vite atje.

Më pas u kthyet në La Liga…

Po, atë verë kalova pak keq, sepse u përballa me rinovimin në Francë. Për shkak të taksave pata atë luftë me klubin atje. Doja të vija në Spanjë, pata kontakte, por asgjë nuk u finalizua. M’u desh shumë kohë derisa sheiku bleu Almerían dhe mendoj se isha nënshkrimi i parë. Nuk doja të vija në Kategorinë e Dytë Spanjolle sepse e dija se sa e vështirë është të ngjitesh në Kategorinë e Parë, por provova sërish. Në fund, të qenit atje më futi në tregun spanjoll dhe Rayo më thirri.

A ndiheni si në shtëpinë tuaj në Vallekas?

Po, si në dhomat e zhveshjes, ashtu edhe në klub. Është e gjitha perfekte. Iraola e mbështeti nënshkrimin tim, gjeta lidhje me shokët e skuadrës, me tifozët, jetën në Madrid… Jam i kënaqur.

A mund të flasësh shqip? Si t’u shfaq kjo mundësi?

(Qesh). Pak. Epo, unë isha duke luajtur në Francë dhe mora një telefonatë: Nga vjen mbiemri juaj? Më dukej se kishte shumë njerëz në Shqipëri me mbiemrin tim dhe pak në Spanjë. Në Twitter më dërguan shumë mesazhe në shqip, nuk i kuptoja. Më ka kontaktuar një person nga Federata e Shqipërisë dhe më ka thënë të kërkoja lidhjen me babin dhe të tilla. Kërkuam nëpër letra dhe gjetëm se e kisha stër-stërgjyshin shqiptar. Më nxorën pasaportën dhe tani kam dy shtetësi.

A është si një ekip tjetër më shumë për ju Shqipëria, apo ka vërtet një ndjenjë?

Në fillim e bëra si një mundësi për të luajtur në Europian, mendova se do të më hapte më shumë dritare për të qenë në një ekip më të mirë. Tani është ndryshe, në fillim isha më egoist. Ishte zgjedhje për të shkuar në Europian dhe tani, me 95% do të jemi në Gjermani vitin e ardhshëm, si finalistë. Na mungon vetëm një pikë për këtë.

Si është të jetosh me një baba politik?

Ai është kryetari i qytetit tim. Unë jam shumë jashtë politikës për sa i përket politikës, nuk përfshihem në asgjë, është punë e babait dhe nuk e kam përjetuar nga afër.