UKRAINË– Uria është një nga pasojat e luftës. Qytetarët që ndodhen ende në Ukrainë po vuajnë nga mungesa e ushqimeve. Gjëja e parë që ata bëjnë është blerja e bukës, sallamit dhe ujit. BBC sjell historinë e një familje e cila kaloi ditë të tëra pa ushqim. Nadia Denysenko dhe fëmijët kanë ikur para tre javësh nga Mariupol, nën rrethim dhe nën sulm të vazhdueshëm.

“Ne ishim shumë të lumtur që kishim ujë në shishe. E përfunduam në sekonda,” tha Nadia, duke kujtuar momentin kur arriti në sigurinë relative me dy djemtë e saj, 14 dhe 5 vjeç, dhe vajzën 12-vjeçare. “Kur filloi lufta, djali im më i vogël tha: “Mami, do të doja të kisha pak bukë. Ishte ferr. Vetëm ferr,” tha Nadia, e cila është 39 vjeç dhe punonte në një supermarket në qytet. “Ne jetonim ditët duke mos ditur nëse do të zgjoheshit të gjallë në mëngjes.”

Në një nga përpjekjet e tyre për t’u arratisur, ata shkuan në një vend ku ishin mbledhur makinat, duke besuar se do të ishte një pikë evakuimi, por u sulmuan. “Ishte me qëllim,” tha ajo. Ata mbijetuan, tha Nadia, pasi një burrë e shtyu atë dhe fëmijët brenda një ndërtese të dëmtuar, ku ata menduan se do të mbroheshin.

Ditë më vonë, më 17 mars, ata më në fund arritën të largoheshin nga qyteti, si pjesë e një kolone automjetesh private. Fillimisht arritën në fshatin Mangush, më pas u drejtuan për në Berdyansk, i cili është nën kontrollin rus. Nga atje, ata hipën në një autobus për në Zaporizhzhia. Rruga, tha ajo, ishte plot me postblloqe të ngritura nga ushtarë rusë ose separatistë të mbështetur nga Rusia.

“Ata na kontrolluan, veçanërisht meshkujt, telefonat tanë,” tha Nadia. Duke ditur se kjo mund të ndodhte, ajo kishte fshirë të gjitha fotot që kishte nga Mariupol. “Kur u larguam nga qyteti, unë isha e ndotur dhe e mbuluar me baltë. Nuk kisha bërë dush. Kur nuk keni asgjë për të pirë, nuk mendoni të bëni dush.”

“Ne jemi të sigurt dhe mund të blejmë ushqim, por djali im ende fsheh ushqime: bukë, karamele. Ai e fsheh atë në pjesë të ndryshme të banesës ku po qëndrojmë,” tha ajo.

Kur e pyeta pse e bën këtë, më tha: “Që nesër do të ha diçka”.