Atë ditë Sami Khedira ishte vërtet i frikësuar. Rreth tij kishte rënë errësira. Po fërkonte sytë, asgjë nuk shihte. Ai tundi kokën, sërish asgjë. Fshehu fytyrën pas duarve, mbylli qepallat dhe i hapi përsëri. Përsëri asgjë. Ai ishte i ngurtësuar, i përfshirë nga vrima e zezë e ankthit që e kishte thithur pak para ndeshjes kundër Atletico Madrid.

Rrahjet e zemrës u tërbuan, ai vrapoi si i çmendur, ngadalësoi hapin dhe filloi të ketë një frekuencë të parregullt rrahjesh të pulsit për shkak të një aritmie atriale. Dhe “verbëria” e atyre momenteve ishte e tmerrshme.

Mendimet e këqija po gumëzhin në kokën e tij, më e keqja. Tregimi i atyre momenteve sot, gjithashtu e ndihmon atë të përpunojë frikën e asaj ndjenje shqetësuese, se po vdiste nga një moment në tjetrin.

"Ishte pragu i Ligës së Kampionëve dhe u ndjeva çuditshëm, – tha ai për “Gazzetta dello Sport”. – Stërvitja kishte shkuar mirë, por rrahjet e zemrës sime u përshpejtuan dhe mbi të gjitha m’u bë gjithçka e zezë".

Ish-kampioni i botës me Gjermaninë ende mund ta kujtojë atë makth, mbetet brenda tij si refreni i një kënge; i kthehet dhe ia heq buzëqeshjen. Ju mund të shihni në sytë e tij atë që ndjeu në ato momente. "Për shumë minuta nuk pashë asgjë…, bota m’u bë e errët".

Sidoqoftë, besoi dhe shpresoi se kjo ishte një gjendje e keqe kalimtare. Se do të përfundonte së shpejti. Se do të largohej vetëm, pa iu drejtuar mjekut të skuadrës. Këtij të fundit nuk iu drejtua menjëherë. "Mendova se po kalonte dhe mbi të gjitha doja të isha në fushë, – shtoi Khedira. – Sidoqoftë, nuk kaloi dhe pas dy orësh vendosa të thërras mjekun".

Sami Khedira, ashtu si Stephan Lichtsteiner në vitin 2015, u detyrua t’i nënshtrohej një operacioni për të stabilizuar zemrën dhe për t’u shëruar. Të dy përfunduan në “ferr” dhe më pas u ngjitën lart. Të dy u kthyen në fushë, në jetë, pasi u frikësuan për më të keqen. E cila nuk është (vetëm) të mos jesh në gjendje të veshësh këpucët dhe të fillosh të luash përsëri. Sepse disa gjëra nuk mund të shpjegohen.