Gianlugi Donnarumma, i njohur nga fansat dhe rrjetet e tij sociale si Gigio, në një intervistë me “Redbull” tregoi ëndrrën e tij. Ajo që e shtyu atë të linte tokën ku lindi, Campania, dhe të dashurit e tij, ishte dëshira për të arritur qëllimin e zakonshëm: "Të bëhej numri një i portës".

Portieri i lindur më 1999 pranoi: "Unë dua të fitoj sa më shumë trofe, sidomos me fanellën blu dhe ndoshta një ditë edhe Topin e Artë”. Duke treguar për veten, 22-vjeçari zbuloi pjesën më intime dhe private, duke folur në veçanti për fëmijërinë e tij, të marrëdhënies me prindërit dhe me trajnerët e parë.

Fëmijëria dhe dhoma e gjumit e Gigio Donnarumma Portieri i ekipit kombëtar kujtoi kohët e shkujdesura të fëmijërisë së tij, të jetuar në provincën e Napolit. Dhoma e gjumit dhe marrëdhënia me motrën mbeten përherë në zemër, siç dëshmohet në fjalët e tij:

“Unë jetoja në Pompei dhe flija me motrën time, sepse vëllai ishte tashmë larg. Në dhomën e gjumit kisha posterat e Buffon, Dida, të cilët kanë qenë gjithmonë idhujt e mi. Kisha një dhomë të vogël të mbuluar gjithandej me postera futbolli. Kam një marrëdhënie të bukur me motrën, ajo është jeta ime. Gjithmonë më përqafonte, edhe sepse unë jam më i riu në familje”.

 Lidhja midis portierit të kombëtares dhe prindërve të tij Familja është shumë e rëndësishme për Gigio. Babai i tij marangoz dëshironte që djali ta ndihmonte të ndërtonte dyer, por për të riun e vetmja gjë që kishte rëndësi, edhe si fëmijë, ishte futbolli.

Pasioni gjithmonë mbështetet nga njeriu, të cilit lojtari i rezervon këto fjalë: "Unë i detyrohem gjithçka babait tim, sepse më mësoi përulësinë dhe sakrificën. Dhe nëse jam këtu, është gjithashtu falë tij dhe nënës sime. Falënderoj prindërit e mi".

Gigio e mban mend mirë telefonatën me të cilën i tha atij se do të luante një ndeshje me Milanin: "Babai mori trenin e parë dhe u nis për në Milano. Unë kam një marrëdhënie të pabesueshme me familjen, kjo më dha besim për të qëndruar". Herën e parë që Donnarumma u largua nga Campania për në kryeqytetin Lombard ishte e vështirë:

“Nëna ime po qante shumë, u përpoqa t’i jepja forcë dhe i thashë vetes mos u dorëzo. Unë isha i ngazëllyer, por edhe pak poshtë moralisht, sepse po shkoja në një qytet të ri që nuk e njihja. Nuk ishte e lehtë të largohesha nga shtëpia, por gjeta një ambient të pabesueshëm te Milani. Kam kaluar shumë mirë në sektorin e të rinjve. Atje është një shkollë me konvikt, ku ndiheni si në shtëpinë tuaj”.

 Seanca e parë e trajnimit të portierit ishte me xhaxhain e tij Portieri, gjithashtu iu dedikoi shumë fjalë trajnerëve që e bënë atë të rritet në futboll dhe në aspektin njerëzor gjatë fëmijërisë në Pompeii dhe Castellamare di Stabia. Herën e parë që luajti në portë u stërvit me xhaxhain e tij:

"Në fillim ishte xhaxhai im, shumë i rëndësishëm për mua. Unë isha 5 vjeç, kur xhaxhai, i cili po stërviste vëllain tim, më çoi në fushë. Nga atje lindi pasioni im për rolin e portierit. Momenti më i mirë ishte dita ime e parë në portë, ku xhaxhai godiste topin dhe unë zhytesha. Unë kurrë nuk kisha frikë, isha i pamatur dhe ndoshta nga kjo arsye vendosa të bëhesha portier".

Pastaj u stërvit nga trajneri Ernesto Ferrara, që për Gigio ishte si gjyshi i tij, sepse e mësoi si të qëndrojë në fushë dhe të tregojë respekt. Në Instagram, në një postim të vitit 2018, portieri shkroi për të: “Mister Ernesto, nëse sot kam realizuar ëndrrën time për të luajtur në Serie A, mbi të gjitha ju detyrohem juve që po shkel lëndinën e ‘San Siro’. Kam mësuar shumë nga ju, jo vetëm se si të qëndroj në fushë.

Ju e keni kaluar jetën duke mësuar lojtarë të rinj si unë me dashurinë për këtë sport. Ju dhatë gjithçka, duke u tërhequr në heshtje mënjanë vetëm kur fiziku ju tha se ishte koha për të ndaluar. Dhe në heshtje u largove.

Nuk mund të mos ju them faleminderit. Faleminderit që ishe një udhërrëfyes i çmuar, baba, mik. Ju më çonit në shtëpi nga stërvitja në kohët me shi, erë; në verë dhe në dimër. Nuk më braktisët kurrë në trajnime, ndeshje, audicione. Ju ishit si njeri i familjes. Nga atje lart mund të kesh një pamje më të mirë të fushës dhe të vazhdosh të më bërtasësh "cerra cè".